Usługi

Doktor Bach czuł się gotowy do tego, aby poświęcić swój czas na szukanie czystego leku, który pomógłby pacjentowi przezwyciężyć depresję, odzyskać nadzieję, entuzjazm oraz przywróciłby pozytywne myślenie. Przypuszczał też, że leków takich należy szukać w naturze, wśród krzewów, drzew i kwiatów. Dlatego też w roku 1930 porzucił pracę w Londynie i wyjechał na wieś.

Podczas pobytu na wsi Doktor Bach bardzo uwrażliwił się na przyrodę i energie świata roślin. Przed odkryciem każdego leku sam zazwyczaj odczuwał określony negatywny stanu umysłu. Towarzyszyły temu często fizyczne dolegliwości. W takim stanie przemierzał okoliczne pola i łąki, aż odnalazł odpowiednią roślinę leczniczą. Dzięki doskonałej intuicji wyczuwał jej duchowy potencjał, kładąc płatek kwiatu na dłoni lub na języku. Kiedy natrafiał na odpowiedni okaz, symptomy fizyczne i psychiczne ustępowały. W ten właśnie sposób Doktor Bach odkrył i stworzył zestaw 38 esencji kwiatowych. Za wyjątkiem paru, wszystkie pochodziły z okolicznych terenów.

Swój zestaw 38 esencji podzielił na siedem grup w zależności od występujących u pacjenta stanów psychicznych:

• strach, lęki
• niepewność
• brak zainteresowania otoczeniem
• samotność
• nadwrażliwość na wpływy zewnętrzne
• przygnębienie, rozpacz i zwątpienie
• nadopiekuńczość i nadmierna troskę o innych

Doktor Bach zastanawiał się nad sposobem wykorzystania potencjału energetycznego danej rośliny w terapii. Pewnego dnia zauważył, że rosa, która zbiera się na płatkach kwiatu, zostaje w pewien sposób zaimpregnowana wibracją rośliny i posiada właściwości uzdrawiające. Początkowo poświęcił więc dużo czasu na zbieranie rosy o poranku. Praca ta była jednak bardzo żmudna i nieopłacalna - wymagała zbyt dużego nakładu sił w stosunku do osiąganych efektów. Dlatego też naukowiec zmuszony był wymyślić inną metodę pozyskiwania leków. Wkrótce wpadł na pomysł, który nazwał 'metodą słoneczną'. Polegał on na umieszczeniu świeżo zerwanych, dojrzałych kwiatostanów w szklanej miseczce i wystawieniu jej na trzy godziny na działanie słońca (tak blisko rośliny - matki, jak to możliwe). Metoda okazała się w pełni skuteczna - kwiaty pozostawione w wodzie na skutek działania promieni słonecznych przekazywały jej swoją energię. Do wody, nasyconej w ten sposób kwiatowymi wibracjami, dodawana była brandy jako środek konserwujący.

W przypadku niektórych drzew oraz kwiatów rozpoczynających swe kwitnienie wczesną wiosną, kiedy słońce nie było wystarczająco silne do zastosowania metody słonecznej, Doktor Bach stosował 'metodę termiczną'. Krótkie gałązki z kwiatami lub baziami, zamoczone w wodzie, poddawał działaniu ognia, dzięki czemu osiągał taki sam efekt, jak w pierwszym przypadku.

W obu metodach Doktor Bach łączył niejako energie czterech żywiołów do uzyskania leku o wysokim potencjale energetycznym: energię ziemi, która miała kontakt z rośliną, energię wody, która była używana do utrwalenia wibracji, energię powietrza i ognia (proces odbywał się na powietrzu w czasie słonecznej pogody). Wszystkie te czynniki sprawiają, że leki Doktora Bacha są silnym nośnikiem czystych i subtelnych wibracji natury.