Usługi

Promieniowanie laserowe ma pewne specyficzne cechy w stosunku do zwykłego promieniowania optycznego. Są one następujące:

1. Promieniowanie jest emitowane z lasera w postaci mało rozbieżnej wiązki w jednym, określonym kierunku, wyznaczonym przez oś rezonatora optycznego. Wiązka promieniowania ma na ogół małą rozbieżność, to znaczy, że jej średnica nie ulega większym zmianom w miarę oddalania się od lasera. Miarą rozbieżności wiązki jest kąt rozbieżności, który zazwyczaj ma wartość od kilku lub kilkudziesięciu miliradianów (lasery gazowe i lasery ciała stałego) do około 10 stopni (lasery półprzewodnikowe). Mała rozbieżność pozwala na przesyłanie wiązki laserowej na duże odległości, a także na jej silne skupienie przez układ optyczny. Im mniejszy jest kąt rozbieżności wiązki, tym mniejsza średnica plamki skupionego promieniowania w ognisku soczewki. Możliwe jest skupienie wiązki do średnicy od kilku do kilkuset mikrometrów. Ponieważ cała moc promieniowania zawarta jest w wąskiej wiązce laserowej, można po skupieniu uzyskać bardzo dużą gęstość mocy promieniowania w ognisku soczewki rzędu 108 - 1012 W/cm2.

2. Promieniowanie laserowe jest monochromatyczne. Żadne źródło nie emituje promieniowania o jednej długości fali. Nawet to światło, które wydaje się jednobarwne, jest złożone z fal zawartych w pewnym przedziale długości fali, dającym tzw. szerokość spektralną. Szerokość spektralna promieniowania laserowego jest bardzo mała i może osiągnąć nawet 10-7 nm, przy czym cała energia promieniowania jest zgromadzona w tej wąskiej linii. Ułatwia to ogniskowanie wiązki laserowej i osiąganie bardzo małych rozmiarów ogniska.

3. Promieniowanie laserowe jest koherentne (spójne). Oznacza to, że występuje stały związek fazowy fali promieniowania w wiązce w czasie (spójność czasowa) i między dowolnymi punktami przekroju poprzecznego wiązki laserowej (spójność przestrzenna).

Wszystkie te właściwości stwarzają olbrzymie możliwości zastosowania promieniowania laserowego.

We współczesnej medycynie znalazło zastosowanie kilkanaście, jeśli nie kilkadziesiąt, różnego rodzaju urządzeń laserowych. Trudno byłoby obecnie wymienić dziedzinę medycyny, która nie korzystałaby z takiego źródła promieniowania, jakim jest laser. Stosuje się je zarówno w diagnostyce, jak i w terapii. A postęp techniczny stwarza nowe możliwości ich wykorzystania.

Ze względu na zastosowania wynikające z charakteru oddziaływania na tkankę lasery stosowane w urządzeniach medycznych dzieli się na dwie grupy:

• lasery wysokoenergetyczne (chirurgiczne) - hard lasers,
• lasery niskoenergetyczne (biostymulacyjne) - soft lasers.

Inną klasę stanowią urządzenia zwane biostymulatorami laserowymi, w których zastosowano lasery niskoenergetyczne. Moc tych laserów nie przekracza kilkudziesięciu miliwatów. Przy działaniu promieniowaniem małej mocy na tkankę nie obserwuje się jej destrukcji, ale jedynie wpływa ono na procesy prowadzące do zmiany metabolizmu. Biostymulatory laserowe znalazły szerokie zastosowanie między innymi w terapii bólu, medycynie sportowej, dermatologii, reumatologii, stomatologii. Obecnie produkowanych jest kilkadziesiąt typów biostymulatorów. Głównie są one konstruowane na podstawie laserów półprzewodnikowych generujących różne długości fal. Kilkanaście typów tych urządzeń wytwarzanych jest w kraju, a ich parametry są porównywalne do analogicznych zestawów oferowanych przez firmy zagraniczne.

Lasery niskoenergetyczne są też stosowane w diagnostyce i terapii nowotworów (terapia fotodynamiczna - photodynamic theraphy - PDT).

Zakres zastosowań laserów w medycynie zależy od długości fali generowanego promieniowania i jego parametrów energetyczno-czasowych. Praktycznie prawie wszystkie znane typy laserów znalazły zastosowanie w różnych działach medycyny.

Efekty biostymulacji są związane z absorpcją promieniowania laserowego o małej mocy. Powoduje to biostymulację tkanki bez jej destrukcji. Zjawisko to nie jest jeszcze dokładnie poznane, ale przypuszcza się, że zaabsorbowane promieniowanie stymuluje m.in. transport elektronów w łańcuchu oddechowym i kumulację energii w ATP. Biostymulacja laserowa jest stosowana najczęściej do terapii bólu, urazów itp. oraz do przyspieszania gojenia ran, odleżyn, opryszczek i innych zmian skórnych. Biostymulacja laserowa może być łączona z akupunkturą.

Promieniowanie laserowe może być dostarczane do tkanki w sposób ciągły lub impulsowy. Jest to związane z rodzajem i właściwościami lasera oraz w pewnym zakresie określone przez użytkownika lasera. Do grupy laserów o pracy ciągłej należą: CO2, Nd:YAG, argonowy, kryptonowy, barwnikowy, półprzewodnikowy. Do grupy laserów o pracy impulsowej należą: CO2 (impulsowy), Nd:YAG (impulsowy), Ho:YAG, Er:YAG, aleksandrytowy, KTP, ekscymerowy XeCl, ArF i KrF, barwnikowy (impulsowy), półprzewodnikowy (impulsowy).

W naszym gabinecie wykorzystujemy lasery biostymulacyjne szwajcarskiej firmy MEDEC. Laser helonowo-neonowy ma moc 15mW. Laser infrared (podczerwieni) ma moc w tak zwanym impulsie przerywanym 80W.

Lasery wykorzystujemy do leczenia:

• trudno gojących się ran,
• zmian skórnych (np. łuszczyca, trądziki)
• dyskopatii,
• bólów stawowych,
• bólów kręgosłupowych.